Waarom ik zie wat ik zie. En voel wat ik voel.
Neurodiversiteit, hooggevoeligheid en het fundament van soulmatching bij ZenDolls
Ik leef dit veld niet alleen professioneel, maar ook persoonlijk al mijn hele leven.
Hooggevoelig (HSP), gediagnosticeerd met ADHD, gevormd door trauma, moeder van een zoon met Gilles de la Tourette, bonusmoeder van een kind met autisme, partner van een hoogsensitieve man – neurodiversiteit is voor mij geen concept. Het is mijn dagelijkse realiteit.
Neurodiversiteit is bij mij geen theorie. Het is mijn dagelijks leven.
Ik weet hoe het voelt om een intens zenuwstelsel te hebben. Om snel te voelen, veel waar te nemen, diep te verbinden. Maar ook om overprikkeld te raken. Om je aan te passen. Om jezelf soms kwijt4e zijn in een wereld die te hard, te snel en te vol is. Ik zie elke dag wat overprikkeling doet met een zenuwstelsel. Wat het betekent om je voortdurend aan te passen. Om te functioneren in een wereld die vaak te snel, te hard en te vol is.
Een groot deel van mijn gevoeligheid en intuïtie is al vroeg ontstaan. Als kind heb ik geleerd om voortdurend af te stemmen: te voelen wat er nodig was, wat de sfeer was, wat er onder de oppervlakte speelde. Niet vanuit veiligheid, maar vanuit overleving. En juist daardoor zijn mijn voelsprieten extreem verfijnd geraakt. Wat ooit een aanpassing was, is later mijn grootste kracht geworden.
Ik voel snel. Ik lees energie. Ik zie patronen voordat ze zichtbaar worden. Ik voel wanneer iets klopt — en wanneer niet. Niet rationeel, maar lichamelijk. Alsof mijn zenuwstelsel eerder weet dan mijn hoofd.
En precies die intuïtieve laag neem ik mee in alles wat ik doe bij ZenDolls. In het lezen van kittens. In het aanvoelen van mensen. In het zien welke combinaties resoneren, en welke niet. Het is geen checklist, geen methode. Het is een innerlijk kompas.
Vanuit mijn achtergrond in mindfulness trainer, ademwerk en lichaamsgericht werken heb ik jarenlang vrouwen begeleid met burn-out, stress, overprikkeling en trauma. Ik zie wat het doet wanneer iemand weer mag landen in haar lijf, in haar adem, in haar ritme.
Ik heb bodyscans en mindfulness-oefeningen gegeven aan kinderen op basisscholen, en ook daar zag ik telkens hetzelfde: zodra een zenuwstelsel zich veilig voelt, ontstaat er ruimte. Voor rust. Voor contact. Voor zijn. En datzelfde zie ik dagelijks in onze katten.
Onze Ragdolls en Cherubim zijn voor mij geen “huisdieren”. Ze zijn spiegels. Ankers. Co-regulatoren.
Ze voelen haarfijn aan wanneer iemand ze nodig heeft. Ze komen naast je liggen zonder dat je iets zegt. Ze brengen rust, nabijheid, speelsheid of juist stilte. Niet aangeleerd. Niet getraind. Maar vanuit pure afstemming. Vanuit een zenuwstelsel dat veilig heeft mogen rijpen.
Ik noem ze wel eens gekscherend mini mindfulness trainers in kattenvacht.
Niet omdat ze therapie vervangen — maar omdat ze precies dát doen wat in deze tijd zo schaars is: ze brengen je terug in je lijf, in het moment, in contact.
Juist voor mensen die hooggevoelig zijn, ADHD hebben, autistisch zijn, of leven met een intens zenuwstelsel, kunnen onze kittens een ongekend verschil maken. Niet omdat ze “perfect” zijn, maar omdat ze afgestemd zijn. Omdat ze niet geleerd hebben zichzelf in te houden, maar zichzelf te zijn. En dat voelen mensen. Kinderen voelen dat.
Zenuwstelsels herkennen elkaar.
Daarom is soulmatching bij ZenDolls geen methode, maar een innerlijk proces.
Ik kijk niet alleen naar uiterlijk of ras, maar naar energie, gevoeligheid, levensstijl, gezinssituatie en wederzijdse resonantie.
Niet elk kitten past bij elk mens.
En niet elk mens bij elk kitten.
En niet elk kitten past bij elk kitten.
En precies dát maakt de juiste match zo krachtig.